بچه جواديه

              بچه جوادیه به مرگ هم خندید

 

 هميشه خنديده بود و مهم تر اين كه خندانده بود . حتا در شرايط شيون .

چشم به راه بوديم كي شماره جديد دنياي سخن برسد و اول از همه " حالا حكايت ماست " نوشته هاي عمران بود و گريه خنده هاي ما . يادم هست در شماره غمگين دي و بهمن 77 هم زمان با كشته شدن مختاري و پوينده و ميان گريه و سوگ اهالي قلم نفير خنده هاي عمران مي گفت كه زندگي بايد كرد و نوشت بايد .

هيچ گاه مرگ و عظمت اش را جدي نگرفته بود و به هيكل اش خنديده بود . حالا هم فكر مي كنم اين بچه جواديه است كه به مرگ مي خندد مي گوييد نه ؟

گوش كنيد!

                                        آي نسيم سحري

                                        يه دل پاره دارم چَن مي خري ؟