بچه جواديه
چشم به راه بوديم كي شماره جديد دنياي سخن برسد و اول از همه " حالا حكايت ماست " نوشته هاي عمران بود و گريه خنده هاي ما . يادم هست در شماره غمگين دي و بهمن 77 هم زمان با كشته شدن مختاري و پوينده و ميان گريه و سوگ اهالي قلم نفير خنده هاي عمران مي گفت كه زندگي بايد كرد و نوشت بايد .
هيچ گاه مرگ و عظمت اش را جدي نگرفته بود و به هيكل اش خنديده بود . حالا هم فكر مي كنم اين بچه جواديه است كه به مرگ مي خندد مي گوييد نه ؟
گوش كنيد!
آي نسيم سحري
يه دل پاره دارم چَن مي خري ؟
+ نوشته شده در پنجشنبه 13 مهر1385ساعت 13:2 توسط سعيد محمدحسني
|
